Total Hits: 30.2 K

यात्रु नपाएपछि सुमो चालकको यस्तो रीस, गाडी बेचेर विदेश जान्छु

सन्जिता देवकोटा ।

चैत ९ गते सर्लाही जानुपर्ने थियो । सुमोमा फोन गरेर टिकटको बारेमा बुझें । सुमोका मान्छेले भने ‘सात नम्बर सिट मात्रै बाँकी छ ।’

सुमोमा त्यो पनि लास्टको सिट । नाक खुम्च्याउँदै हुन्छ राखिदिनुन भनें । नाम र नम्बर पनि दिएँ । भोलिका लागि त्यो सिट मेरै लागि भयो । ९ गते बिहान झोला बोकेर बल्खु पुगें । चोकमा ओर्लन नपाउँदै एकजना ब्यागै समात्न आइपुगे । कहाँ जाने हो ? यता सिट खाली छ । 

‘सर्लाही जाने हो,’ मैले भनें ।

अलिक ठूलो ब्याग बोकेर हिँड्ने बित्तिकै सिट खाली छ भन्दै आएका मानिस गाडी चालक नै रहेछन् । चालकले मलाई यसरी पच्छ्याए कि म उनको कुरा नसुनी जान सकिनँ । शिखरापुर यातायातको उनले चलाउने सुमो सर्लाही नै जाने बताए । 

खाली रहेको सिट नम्बर सोधें ।

मैले अघिल्लो दिनदेखि नै खोजेको सिट नम्बर उनकै गाडीमा मिल्यो । सिट नम्बर ६ । ड्राइभरको ठ्याक्कै पछाडि झ्यालैमा । यत्ति भएपछि अघिल्लो दिन नाक खुम्च्याई खुम्च्याई रोजेको सात नम्बर सिटमा म किन जान्थें र । 

सिट पनि खोजेकै भेटियो । चालकका गफ पनि कम्ता मिठा थिएनन् । जाने गाडी यही हो भनेर उनले देखाएको सुमो साह्रै पुरानो देखिन्थ्यो । नचढँु नचढुँ लाग्ने । तर चालकको गफले भने त्यो पुरानो सुमोलाई पनि नयाँ बनाइरहेको थियो । रातो रंगको सुमो खाली थियो । दुई जना यात्रु बल्ल जम्मा पार्दै थिए । तर पनि उनी अरु सात जना यात्रु भर्खरै खोजेर गाडी १० मिनेटमै कुदाइहाल्छु झैं गर्थे ।

आम्दानी र खर्च गर्ने काइदा बुझेपछि सर्लाहीमा परदेशीका परिवारलाई भेट्न मलाई पनि कहिले पुगौं भइरहेको थियो ।

सिट नम्बर सातबाट तीन पटक फोन आयो । मैले उठाइन । झण्डै साढे दुई घण्टा ६ नम्बरको सिटलाई कुरें । उनले मलाई जस्तै गरी अरु ६ जनालाई सुमोमा राखे । बिहान ८ बजेदेखि कुरेको त्यो सुमो  ११ बज्नै लाग्दा बल्ल स्टार्ट भयो ।

अघिसम्म शान्त भएका चालक गाडी स्टार्ट गरेपछि सुमोको रंग जस्तै रातो भए । हुईंक्याउँदै गाडी सडकमा निकाले । उनको गाडी चलाउने शैली र व्यवहार बल्ल थाहा भयो ।

दुई घण्टा अघिसम्म मिठो बोलेका चालकको फेरिएको लवजले म पनि सुमो जस्तै रातो भएँ । सकुशल सर्लाही पुग्न सकुँ भनेर मनमनै कामना गरें ।

चोभारको ओरालोसँगै चिल्लोबाटो सकियो । त्यसपछि सुरु भयो कच्ची बाटो । कच्ची बाटोमा हुइँकिएको सुमोको गतिले मुटुमा ढ्याँग्रो बज्न थाल्यो । खाल्डाखुल्डीमा सुमोका सबै पाटपूर्जा फुत्तै झर्छन कि झैं लाग्ने ।

अझ रिसाएका चालकको अनुहार र उनले बोलेका शब्दहरु । उनले बारम्बार बोलेको शब्द एउटै थियो, ‘अब यो गाडी बेचेर अरब जान्छु ।’

काउन्टरबाट थोरै मात्रै कमिसन दिएर पो हो कि उनी यसरी रिसाएका । या गाडीमा सात जना यात्रु मात्र भए, घाटा भयो भनेर हो । यस्तै केही होला भनेर कारणबारे सोच्न छाडिदिएँ । 

अब डर त सर्लाहीसम्म कसरी पुग्छु भन्नेतिर थियो । गाडी बेचेर अरब लाग्छु भन्ने उनको शब्द र गाडी चलाउने तरिकामा मिसिएको रीस !

उनले रीसमा बलेका शब्दले मलाई चाहिँ अरबमा गाडी चलाउँदा जेल परेका नेपालीका समाचार झलझली सम्झिएँ ।

सवारी चलाउने काममा विदेश गएका थुप्रै नेपाली बिभिन्न कारणले जेल परेका छन् । कोही नेपाल फर्किन लाखौ रुपैयाँ ब्लडमनी बुझाउनु पर्ने त कोही मृत्यु दण्ड कुरिरहेका छन् ।

यस्ता नेपालीको कथा सम्झँदै आँखाले सुमो चालकलाई नियालिरहेँ । उनी भन्दै थिए, ‘यही गाडी चलाएपनि विदेशमा त महिनामा झ्याप्प पैसा हात पर्छ ।’ 

झ्याप्प पैसा कमाउने सपना बोकेर पराइदेशमा पुगेर दुःख पाएका भन्दा उनी निकै भाग्यमानी थिए । उनीसँग हातमा सीप छ । देशमै गरिखाने बाटो पनि समाएका छन् । तर पनि उनी खै किन विदेश नै ठीक देखिरहेका छन् ।  

जेलमा घर फर्किने बाटो कुरिरहेका नेपालीहरु पनि यी चालकले जस्तै सोचेर गएका थिए होलान् त । विदेश पुगेपछि मात्रै धेरै कमाइन्छ भन्ने सोचलाई त्याग्ने हो भने त यी चालकले जस्तै बाटो समाएका युवाले देशमै गरिखानसक्थे नि । 

हुन त उनले हामीलाई पनि गन्तव्यसम्म पुर्‍याएनन् । सर्लाही नै पुग्छ भनेर सुमोको टिकट काटेपनि उनले रौतहटको चन्द्रनिगाहपूरमा लगेर हामीलाई छाडिदिए ।

उनले आधाबाटोमा छाडेपनि मैले मेरो यात्रा पूरा गरें । तर उनी त समाएको बाटोपनि बीचमै छाड्ने योजना बनाउदै थिए । यो एकछिनको झोंक थियो कि सधैंको बानी मैले थाहा पाइनँ । तर यदि यो बानी छोडेनन भने त उनको सुमोमा चढ्ने धेरै यात्रुको यात्रा असुरक्षित बनाउने छन् । 

अनि यो बानी त्यागेनन् भने उनले सोचेको विदेश यात्रा पनि पक्कै सुरक्षित हुने छैन । किनकि  विदेशमा सानो गल्तीले सयौं नेपाली क्षतिपूर्ति र ब्लडमनी तिर्नुपर्ने अवस्थामा छन् । उनीसँगको त्यो यात्राले महिनादिन बितिसक्दा पनि मलाई झस्काइरहन्छ । लाग्छ, उनको यही रीसले फेरि अर्को दुखद समाचार लेख्नुपर्ने त हैन ।  

  • आफ्नो कथा, तस्बिर र भिडियोहरु पठाउनुहोस्

    तपाईं कामका सिलसिलामा नेपाल बाहिर हुनुहुन्छ वा विदेशमा काम गरी फर्किनु भएको हो भने तपाईंको परदेश बसाईको अनुभव पठाउन आग्रह गर्दछौं । तपाईंले आफ्नो तस्बिर सहित पठाउनु भएका सामग्री हामी यहाँ राख्छौं । यसैगरी तपाईंले खिचेका सुन्दर र रोचक तस्बिरहरु तथा भिडियो पनि [email protected] मा इमेल गर्नुहोला । तस्बिर तथा भिडियो पठाउँदा आफ्नो नाम, हाल तपाईं बस्नुभएको ठाउँ, नेपालको ठेगाना र तस्बिर वा भिडियो कहिले, कहाँ खिच्नु भएको हो भन्ने जानकारी सहित पठाउनु होला । 

सुझाव र प्रतिक्रिया

Send Suggestions
  • माग पत्रमा फ्रि भिसा फ्रि टिकट लेखिएको जान्दा जान्दै पनि म्यानपावरका एजेन्ट भनाउँदा दलालले एक लाख देखि दुई लाखसम्म रकम लिने गर्दछन् र दश हजार मात्रै तिरेको कागजमा सही गराउँने जुन कर्तुत गरिरहेका छन् चाँडो भन्दा चाँडो वर्षौं देखि चलेको यो कालो कर्तुतको अन्त्य गरिनु पर्यो सरकार ! यही नै सबैका लागि ठूलो सेवा सुविधा हुनेछ सरकार।

  • कोरियन साहुको किचकिच, काम गाह्रो, भनेको समयमा कम्पनी परिवर्तन गर्न नसकिने आदि कोरियाको मुख्य समस्या हो।
    बाँकी अरू त सबै ठीकै छ। काम अनुसारको तलव, हावापानी, बाटो घाटो, बसाई, ईन्टरनेट सुविधा सबै राम्रो छ।

    निशान राई / दक्षिण कोरिया

  • खासै त समस्या छैन तर यसो जानेको कुरो गरुम् भनेर मेरो अनुभव यस्तो छः
    -भाषाको समस्या, 
    -भनेको काम नभइ अर्को काममा लगाउने,
    -कम्पनी राम्रो पर्‍यो भने ठिकै हुन्छ खराब पर्‍यो भने बर्बाद नै हुन्छ,
    -तोकेको सेलरी भन्दा कम,
    -यदि पहिलो चोटि विदेश हिड्नु हुदैछ भने अलिकती भए पनि भाषा जान्नुहोस्

    अबिर मान लिम्बु / साउदी अरब

  • हामीहरूलाई मलेसिया आएको ३ महिना भयो। हामीहरूले सम्झौता अनुसार  तलब पाएका छैनौं। काम अनुसार पैसा पाएका छैनौं। बरू उल्टै पैसा पनि काट्यो। हामीहरू लालधनुष म्यानपावरबाट आएका हौं। हामीहरू यहाँ बाङ्गी प्लासटिक टेक्निक कम्पनीमा  आएका छौं। हामीहरू २७ जनाको समुह छ। सबैको ५०० को दरले पैसा काटिरहेको छ। हामीहरू नेपालमा एक लाख ३० हजार तिरेर आएका हौं। कम्पनीलाई गुनासो गर्दा त्यो पैसा नेपालकै म्यानपावरले लिन्छ र यहाँको नेपाली दलालले खान्छन् भन्छ।  पसिना चुहाएर काम गर्छौं हामीहरू पैसा खान्छन् यीनीहरू। हामीहरूको यो ठूलो समस्या हो यो कुरा सरकारी निकायसम्म पुगोस् भन्ने हामीहरू आश राखेका छौं।

    दुर्गानन्द मंडल / सेलेङगर , मलेसिया

  • कामदारको सुरक्षा गर्छु भनेर त बोल्ने मात्रै हुन् । काम कसैले गर्दैनन् । मलाई नै काठमाडौको म्यानपावरको बुटवलमा रहेको शाखाले आजभन्दा २ महिना अघि एक लाख १० हजार लिएर इलेक्ट्रिकल हेल्पर भनेर कतार पठायो । तर कतार पुगेपछि मैले भनेको काम र तलब पाईन् । म्यानपावर र सरकारी निकायले एक अर्कालाइ दोष लगाएर तर्किन खोज्छन् । म्यानपावर कहिले जिम्मेवार हुने अनि सरकारी निकायले कामदारलाई परेको पीडा कहिले बुझ्ने ? 

View more

Radio Programs More